Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΧΕΙ ΟΔΗΓΗΘΕΙ ΣΕ ΑΔΙΕΞΟΔΟ...

Ο Ελληνικός λαός έχει προ πολλού εισέλθει σε ένα στάδιο ασφυξίας, που γιγαντώθηκε μετά το πέρας των εκλογών και που κάθε μέρα θα αυξάνει σε σημείο όπου οι αντιδράσεις του θα γίνονται δραματικές και ανεξέλεγκτες. Οι τρεις χιλιάδες αυτοκτονίες-διαμαρτυρίες θα υπερδιπλασιαστούν και σύντομα θα έλθει η ώρα που θα σκοτώνει ο ένας τον άλλο...
Η βασική αιτία γι' αυτήν την τραγική εξέλιξη οφείλεται στο γεγονός ότι δεν υπάρχει αντιστοιχία ανάμεσα στις επιθυμίες και τη θέληση του ελληνικού λαού αφ' ενός και τους κομματικούς του εκπροσώπους αφ' ετέρου.  Αυτή η αναντιστοιχία οφείλεται σε πολλούς λόγους. Ένας βασικός λόγος είναι ο παραμορφωτικός εκλογικός νόμος που προσφέρει την κυβερνητική εξουσία σε κόμματα μειοψηφίας καταδικασμένα από την ψήφο του λαού. Άλλος επίσης βασικός λόγος είναι το ότι ο κοινωνικός προοδευτικός χώρος έχει εξουδετερωθεί λόγω του αλληλοσπαραγμού των ηγεσιών των κομμάτων της Αριστεράς. Και βεβαίως η αδυναμία δημιουργίας ενιαίου αντιμνημονιακού μετώπου που να αντιστοιχεί και να εκφράζει την καθαρή εντολή του λαού για την απαλλαγή της χώρας από τα δεσμά των Μνημονίων, της Τρόικα, του ΔΝΤ και της Ευρώπης των Τραπεζών. Με άλλα λόγια την εντολή του λαού για την ανάκτηση της Εθνικής Ανεξαρτησίας, την εγκατάλειψη της πολιτικής της λιτότητας. Την απόσβεση των όρων που παραχωρούν στους δανειστές τη δήμευση του δημόσιου πλούτου. Την απαλλαγή από την απαγόρευση να συναλλασσόμεθα ελεύθερα με όλες τις χώρες του κόσμου. Τέλος τη διαχείριση του δημόσιου χρέους στα πλαίσια του διεθνούς, του ευρωπαϊκού και του ελληνικού δικαίου.

Στεναχωρήθηκα και πάλι!

Ως άνθρωπος των Τεχνολογιών και του Ίντερνετ έκανα και σήμερα τη καθημερινή μου περιήγηση σε διάφορους ιστότοπους, ώστε να δω ως Έλληνας πολίτης τι συμβαίνει και ποια είναι τα νέα δεδομένα σχετικά με το πολιτικο-οικονομικό μας πρόβλημα.

Δυστυχώς ο σύνδεσμος http://mkka.blogspot.gr/2012/06/17.html στον οποίο έκανα κλικ με το ποντίκι μου με οδήγησε στο BLOG ενός ανθρώπου της εκκλησίας μας, ο οποίος κατέχει και σημαντική θέση.

Άρχισα να διαβάζω κάποιες ωραίες φράσεις, όπως:

«Θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία»,

«Δεν ήξευρα! Δεν μου το είπαν!»,

«…στις όποιες επιλογές μας να προτάξουμε το συμφέρον της Πατρίδος»,

«Όλα μαζί τα κόμματα, δηλ. και τα λεγόμενα της Εξουσίας (ΠΑΣΟΚ και ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ) και τα μικρά, όλα μαζί έχουν το μερίδιο της ευθύνης των»

Σκέφτομαι λοιπόν, όλα καλά μέχρι εδώ και συνεχίζω το διάβασμα:

«…δεν έχουμε πολλά περιθώρια επιλογής!»,

«Δυστυχώς, είμεθα υποχρεωμένοι να ….ξαναφάμε από το ίδιο φαγητό!»

και καταλήγει:

«“μεταξύ δύο κακών, το μη χείρον, βέλτιστον»” Δηλ. ανάμεσα σε δύο κακά, θα διαλέξω αυτό που δεν είναι το χειρότερο! Επομένως στις 17 Ιουνίου καλούμεθα να διαλέξουμε ένα κόμμα, που θα προξενήσει το λιγότερο κακό στην ταλαίπωρη και χιλιοπροδομένη Πατρίδα μας.»

Ε, ως εδώ «σεβασμιότατε», νομίζω ότι ούτε οικονομολόγος είστε, ούτε πολιτικός για να δίνετε τέτοιου είδους συμβουλές, γι αυτό καλά θα κάνετε να βοηθήσετε τον κόσμο που έχει ανάγκη από την πίστη του προς το Θεό να αποφασίσει μόνος, ανεπηρέαστος και χωρίς φόβο, αυτό που νομίζει σωστότερο για την πατρίδα μας, την Ελλάδα μας…

Ο Θεοδωράκης για Τσίπρα και μνημόνιο...

Συμφωνώ απόλυτα με την απόφαση του Αλέξη Τσίπρα να δηλώσει ότι η πρώτη πράξη της νέας Κυβέρνησης θα είναι η ρητή καταγγελία του Μνημονίου από τη νέα ελληνική Βουλή.

Ποια όμως υπήρξαν τα αντίπαλα καταιγιστικά σχόλια που διαμόρφωσαν σε μεγάλο βαθμό την κοινή γνώμη, τα οποία εστιάστηκαν αποκλειστικά στο οικονομικό μέρος που φυσικά συνίσταται σε επαχθείς αποικιακούς και εξευτελιστικούς όρους, που όχι μόνο μας εξοντώνουν οικονομικά και κοινωνικά αλλά συγχρόνως μας προσβάλλουν βαθύτατα ως λαό και μας περιφρονούν ως ελεύθερο και κυρίαρχο έθνος.

Παρέλειψε όμως ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ τον κύριο, τον μέγιστο, τον βασικό λόγο για τον οποίο θα πρέπει να καταγγελθεί αυτό το επαίσχυντο Μνημόνιο. Και αυτός είναι η επανάκτηση της Εθνικής μας Ανεξαρτησίας!

Και διερωτώμαι: πώς είναι δυνατόν να ξέχασαν ομαδικά όλοι οι σημαίνοντες Έλληνες (κόμματα, τύπος, συνδικάτα, ενώσεις), ότι η τότε ελληνική κυβέρνηση παρέδωσε στους δανειστές μας το
δικαίωμα να μη μας θεωρούν ανεξάρτητους και επομένως απολύτως εξαρτημένους από τα συμφέροντα και τις εντολές τους, εξ ου και οι εξευτελιστικές επιθέσεις που δέχεται η χώρα μας εκ μέρους των Λαγκάρντ, Μέρκελ, Σόϊμπλε, Μπαρόζο κλπ. κλπ., που δικαιωματικά μας θεωρούν κτήματά τους Γι’ αυτό και ο Ιταλός πρωθυπουργός δήλωσε προ ημερών: «Εμείς δεν παραχωρήσαμε την εθνική μας ανεξαρτησία όπως οι Έλληνες».

Ομολογώ ότι με προβληματίζει αυτή η «εθνική τύφλωση» μπροστά σε πιθανές και εντελώς ρεαλιστικές λύσεις που δεν μπορεί να είναι τυχαία αλλά κρύβει στο βάθος κάποιο αόρατο φόβο για τις λέξεις «Εθνική Ανεξαρτησία», «Ρωσία», «Κίνα», «Ελευθερία οικονομικών σχέσεων με χώρες εκτός των ΗΠΑ και της Ευρώπης». Φόβο για ποιο λόγο και έναντι ποιων;

Συγκλονιστικό άρθρο για την Ελλάδα της γαλλικής εφημερίδας Liberation

"Όχι, αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα, αν και δραματικό, δεν είναι μια καταστροφή. Είναι επίσης μια ευκαιρία. Γιατί η δύναμη του χρήματος έχει, για πρώτη φορά, υπερβεί με ένταση το ρυθμό της μέχρι τότε σταδιακής, σχολαστικής και προσεκτικά οργανωμένης καταστροφής του δημόσιου συμφέροντος και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Και σε μια χώρα τόσο διάσημη για τη φιλοσοφία της ζωής, στον αντίποδα του αγγλοσαξονικού μοντέλου, και διάσημη για την ακούραστη αντίσταση που έχει φέρει στις πολλαπλές μορφές καταπίεσης που προσπάθησαν να τη χαλιναγωγήσουν.

Ο Έλληνας δεν χορεύει και δε θα χορέψει ποτέ στο ένα πόδι, ούτε θα σκύψει δουλικά, ανεξάρτητα από τα καθεστώτα που θέλουν να του επιβάλλουν. Χορεύει με τα χέρια του, σαν να θέλει να πετάξει προς τα αστέρια. Γράφει στους τοίχους αυτό που θα του άρεσε να διαβάσει κάπου αλλού. Καίει μια τράπεζα όταν δεν του αφήνουν πλέον την πολυτέλεια να ψήσει στην παραδοσιακή του ψησταριά. Ο Έλληνας είναι τόσο ζωντανός, όσο η ιδεολογία της απειλής θανάσιμη. Και ο Έλληνας αν και χτυπημένος μέχρι θανάτου, στο τέλος πάντα σηκώνεται.

Ναι, η Ευρώπη της οικονομίας ήθελε να δημιουργήσει ένα παράδειγμα. Αλλά μες τον εκνευρισμό της να χτυπήσει τη χώρα που φαινόταν η πιο αδύναμη στη ευρωζώνη, μέσα στην υπερβολική της βία, η μάσκα της έπεσε. Είναι τώρα περισσότερο από ποτέ, η ώρα να καταδείξουμε το αληθινό της πρόσωπο: αυτό του ολοκληρωτισμού. Γιατί πρόκειται πραγματικά περί αυτού. Και υπάρχει μόνο μία απάντηση στον ολοκληρωτισμό: ο αγώνας, επίμονος και ανυποχώρητος, μέχρι τη μάχη, αν χρειαστεί, καθώς διακυβεύεται η ίδια η ύπαρξη.

Διαβάστε τι λέει ο Γιόσκα Φίσερ πρώην υπ. εξωτερικών της Γερμανίας

Ο πρώην υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας Γιόσκα Φίσερ, προειδοποίησε ότι αν η Ελλάδα βγει από την ευρωζώνη, αυτό θα σημάνει και το τέλος της ενσωμάτωσης των Βαλκανικών Χωρών στην Ευρωπαϊκή Ένωση και κατ'αυτό τον τρόπο ανοίγει το δρόμο στην ισχυρή οικονομικά και στρατιωτικά Ρωσία, η οποία έχει και ισχυρούς θρησκευτικούς (Ελλάδα, Σερβία, Βουλγαρία) ή πολιτικούς (Σερβία) δεσμούς να κυριαρχήσει στην Βαλκανική!
Σύμφωνα με τον Φίσερ,  η ευρωζώνη αποτελεί έναν πολιτικό σχεδιασμό και αν η Ελλάδα αποφασίσει να τον αφήσει, τότε θα προκληθούν μείζονα προβλήματα  εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
«Τι νομίζετε ότι θα κάνει η Ελλάδα μετά την έξοδό της από τη ευρωζώνη;
Η Αθήνα είναι έτοιμη να αναζητήσει άλλους εταίρους, στην προκείμενη περίπτωση είναι η Ρωσία η οποία δείχνει ετοιμότητα για αυτό, μια ετοιμότητα για την οποία δεν ομιλεί κανείς.
Στη συνέχεια θα πούμε αντίο στην διεύρυνση στην ανατολική Ευρώπη θα δοθεί τέλος στην ενσωμάτωση των Δυτικών Βαλκανίων και τελειώσει η Ενωμένη Ευρώπη», είπε ο Φίσερ. "Είναι μία τρέλα,μπορεί να υπάρχουν διαφορετικές φωνές, ως προς την είσοδο της Τουρκίας αλλά τα Βαλκάνια είναι μια περιοχή στενά συνδεδεμένη με την Ευρώπη."
 «Η Γερμανία δεν πρέπει να αφήσει για τρίτη φορά μέσα σε εκατό χρόνια να αποσυντεθεί η Ευρώπη» είπε ο πρώην υπουργός σε συνέντευξή του στην ιταλική εφημερίδα «Corriere della Sera».

"Με ανησυχεί ότι αυτή η τακτική της Γερμανίας που δεν λειτουργεί και πηγαίνει κόντρα στη δημοκρατία, όπως φάνηκε και από τις εκλογές στην Ελλάδα, και τη Γαλλία.Το γνωρίζαμε και από τις πολιτικές του Χέρμπερτ Χούβερ και του καγκελάριου Heinrich Brüning στη Γερμανία της Βαιμάρης το 29 ότι πολιτική λιτότητας  σε καιρούς οικονομικής κρίσης προκαλούν ύφεση.
Οι πρώτοι που το ξεχάσαμε είμαστε εμείς οι ίδιοι. Τώρα η Γερμανία έχει οικονομική άνθιση αλλά αυτό μπορεί να αλλάξει, και ήδη αλλάζει.

Το ευρώ είναι ένα σχέδιο πολιτικό. Δεν είχαμε ανάγκη ένα ενιαίο νόμισμα στις αρχές του 90, ήταν απλά ο καταλύτης για την Ευρωπαική ενοποίηση. Εάν η Ελλάδα εγκαταλείψει θα υπάρξει κατάρρευση εμπιστοσύνης στις τράπεζες της Ιταλίας και της Ισπανίας ίσως και της Γαλλίας δηλαδή μια χιονοστιβάδα οικονομικήπου θα θάψει την Ευρώπη."

10 ερωτήσεις που αποδεικνύουν το "φανταστικό" του ελληνικού χρέους

Eρώτηση 1:
Πώς γίνεται και ενώ το Λουξεμβούργο, η Αγγλία, η Ελβετία, το Βέλγιο, η Γαλλία, η Δανία και η Αυστρία έχουν ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ποσοστό χρέους από εμάς, αυτοί να ΜΗΝ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ διάσωση, αλλά αντίθετα έρχονται να σώσουν εμάς;
Ερώτηση 2:
Πώς γίνεται το Αφγανιστάν με.....
περίπου μισόν αιώνα συνεχείς πολέμους να έχει μόνο 23% του ΑΕΠ του χρέος, την στιγμή που ξέρουμε ότι ένας πόλεμος μερικών ημερών μπορεί να " ξετινάξει" μία χώρα;
Ερώτηση 3:
Πώς γίνεται να χρωστάνε 29% το Κουβέιτ, 54% το Μπαχρέιν και τα Αραβικά Εμιράτα 56% την στιγμή που είναι παγκόσμιοι προμηθευτές πετρελαίου;
Ερώτηση 4:
Πώς γίνεται στην Ελβετία με 271% χρέος, μία απλή καθαρίστρια σε νοσοκομείο να πληρώνεται με 2000 ευρώ μισθό όσα έπαιρνε την ίδια στιγμή (στα βρώμικα καρβουνο-εργοστάσια της ΔΕΗ) ένας «υψηλόμισθος» τεχνικός, ανώτερης στάθμης εκπαίδευσης, ενταγμένος στα υπερ-βαρέα/ανθυγιεινά με 25 χρόνια προϋπηρεσία;
Ερώτηση 5:
Πώς γίνεται η Νορβηγία με 143% χρέος να μην έχει πρόβλημα και να μην χρειάζεται διάσωση ή περικοπές;
Ερώτηση 6:
Γιατί οι παγκόσμιοι δανειστές δεν ανησυχούν μήπως χάσουν τα 13, 5 τρις που χρωστάνε οι ΗΠΑ, τα 2 τρις που χρωστάει το Λουξεμβούργο, τα 9 τρις που χρωστάει η Αγγλία (κλπ, κλπ) αλλά ανησυχούν για τα 0,5 τρις που χρωστάμε εμείς;
Ερώτηση 7:
Πώς γίνεται και ολόκληρος ο πληθυσμός της Γης χρωστάει το 98% των χρημάτων του;
Ερώτηση 8:
Ποιοι έχουν τόσα πολλά ώστε να «αντέχουν» να δανείσουν τόσο πολύ χρήμα;
Ερώτηση 9:
Πού τα βρήκαν τόσα χρήματα;
Ερώτηση 10:
Γιατί τα χρήματά τους δεν συμμετέχουν στο ΑΕΠ της χώρας τους;

Γκύντερ Γκρας: «Εσύ η Ευρώπη, θα πεθάνεις χωρίς ψυχή, χωρίς τη χώρα που σε δημιούργησε»

Ο Γερμανός Νομπελίστας συγγραφέας Γκύντερ Γκρας αφιερώνει ένα ποίημα στην Ελλάδα στο σημερινό φύλλο της εφημερίδας Süddeutsche Zeitung. Με αυτό στηλιτεύει την πολιτική που ασκεί η Ευρώπη στην Ελλάδα, «την κοιτίδα του ευρωπαϊκού πολιτισμού», όπως χαρακτηριστικά λέει.

Υπερασπίζεται τους Έλληνες και την Ελλάδα και διαμαρτύρεται επειδή η χώρα «ως χρεοφειλέτης δακτυλοδείχνεται γυμνή», μια «χώρα καταδικασμένη στη φτώχεια», «στο χάος κοντά, επειδή στις αγορές δεν ανταποκρίνεται».

Στη νέα ποιητική του παρέμβαση ο Γκρας κατηγορεί τους Ευρωπαίους εταίρους της Ελλάδας ότι της κόβουν την «ανάσα ζωής» με τα μέτρα λιτότητας που επιβάλλουν κάθε τόσο. Η Ελλάδα «είναι χώρα χωρίς δικαιώματα, που η δικαιούχα εξουσία της σφίγγει το λουρί όλο και περισσότερο», λέει.

Απευθυνόμενος στους Γερμανούς συμπατριώτες του, ο Γκύντερ Γκρας τους υπενθυμίζει τον ρόλο της Γερμανίας ως κατοχικής δύναμης στην Ελλάδα κατά την περίοδο του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου: «Αυτοί που έπληξαν με την βία των όπλων την ευλογημένη με νήσους χώρα, φέραν μαζί με τη στολή τον Χέλντερλιν στο σάκο».

«Ανούσια θα μαραζώσεις χωρίς τη χώρα, της οποίας το πνεύμα εσένα, Ευρώπη, επινόησε», καταλήγει ο γερμανός νομπελίστας.

Τώρα ψηφίζεις και για το μέλλον των παιδιών σου...

 

Κλικ στην εικόνα για μεγέθυνση...

Βία είναι...

«Βία είναι να ξυπνάς από το χάραμα, να δουλεύεις 10 με 12 ώρες για 700 ευρώ και να μην τολμάς να πεις κουβέντα γιατί ξέρεις ότι 100 βιογραφικά περιμένουν στο γραφείο του αφεντικού σου»
«Βία είναι να είσαι άνεργος, να ψάχνεις ένα χρόνο για δουλειά και να μην σε προσλαμβάνει κανείς γιατί είσαι πάνω από τα σαράντα»
«Βία είναι να λες στα παιδιά σου ότι δεν τα πας στην θάλασσα γιατί η βενζίνη άγγιξε το 1.75 και πρέπει να κάνεις περικοπές»
«Βία είναι να κλείνεις ραντεβού στο ΙΚΑ για μετά από δύο μήνες και όταν πηγαίνεις ο γιατρός να είναι απών»
«Βία είναι να μην τολμάς να γυρίσεις μόνος στο σπίτι μετά τις 9»
«Βία είναι να είσαι 18 χρονών, να έχεις υποστεί του κόσμου τις μεταρρυθμίσεις, να έχεις φτύσει αίμα για να μπεις σε μια σχολή και να βγαίνεις και άνεργος και αμόρφωτος»
«Βία είναι να παρακολουθείς τα σκάνδαλα να περνούν από μπροστά σου σαν παραμύθι, να κουκουλώνονται από όλους, να μην μπαίνει κανείς φυλακή και να τελειώνουν με ένα ζήσαμε εμείς καλά και αυτοί καλύτερα»
«Βία είναι να πληρώνεις 1.40 ενώ περιμένεις μια ώρα ένα λεωφορείο που όταν φτάνει χωράς μόνο στα πόδια του οδηγού»
«Βία είναι να σε παίρνουν 20 τηλέφωνα την μέρα από εισπρακτικές εταιρίες επειδή καθυστέρησες την δόση του στεγαστικού»
«Βία είναι να κόβεις τα παιδιά από το φροντιστήριο γιατί δεν φτάνουν τα λεφτά ενώ έχεις ήδη πληρώσει για δωρεάν παιδεία»
«Βία είναι να βλέπεις τους πολιτικούς σου να τσακώνονται με μόνο γνώμονα τα ποσοστά του κόμματος τους ενώ εσύ αγωνιάς για το μέλλον των παιδιών σου»
«Βία είναι  ενώ σου ζητούν να πληρώσεις επίδομα αλληλεγγύης να διαβάζεις ότι οι εφορίες έχουν να κάνουν ελέγχους και να εισπράξουν από το 1995»

Νταλάρας ξανά...

του Απόστολου Διαμαντή

Το ζήτημα με το γιαούρτωμα στον Νταλάρα στάθηκε ικανό να εκφραστεί μια μαζική ηθικολογική στάση. Όμως τα πράγματα αυτά δεν είναι μόνον ηθικής τάξεως και όταν υπεισέρχεται η ηθική σ’ αυτές τις υποθέσεις  τότε πάει περίπατο η λογική.

Το να πετάς γιαούρτια στον άλλον, είτε είναι ο Νταλάρας είτε είναι ο Αρχιεπίσκοπος είτε ο μπακάλης της γειτονιάς, είναι γενικώς ανάρμοστο. Εάν μάλιστα τον χτυπήσεις κιόλας είναι και αδίκημα και πας φυλακή. Επομένως η βίαιη συμπεριφορά, όταν είναι ατομική, έχει να κάνει με την ηθική υπόσταση των προσώπων και την νοοτροπία τους.

Εδώ όμως δεν έχουμε να κάνουμε με ατομικές συμπεριφορές, αλλά με συλλογικές. Αυτοί που πέταξαν αντικείμενα στον Νταλάρα και τον γιουχάρισαν ήταν ομάδες ανθρώπων, δηλαδή σύνολα. Οπότε πρέπει να σκεφτούμε πάνω στην συλλογική ηθική και όχι πάνω στην ατομική. Υπάρχει διαφορά.
Ποια είναι η αιτία της συλλογικής αυτής βίας; Είναι η πλήρης διάσταση μεταξύ λαού και πολιτικών εκπροσώπων, αλλά και μεταξύ λαού και επωνύμων γενικώς. Υπεύθυνοι για τα δεινά του λαού δεν θεωρούνται μόνον οι υπουργοί και οι βουλευτές, αλλά και οι επώνυμοι καλλιτέχνες. Διότι συγκροτούν μαζί με την πολιτική και επιχειρηματική τάξη τον συνασπισμό εξουσίας, την κυρίαρχη πολιτική, οικονομική και πολιτισμική ομάδα.

Ντάριο Φο: Μήνυμα προς αγανακτισμένους

Σ’ έναν καπιταλιστή δεν πρέπει ποτέ να λες: «αχ, σας παρακαλώ, θα μπορούσατε λιγάκι να μου κάνετε λίγο χώρο ν’ αναπνεύσω κι εγώ; Θα μπορούσατε να είστε λίγο πιο καλός, με λίγη περισσότερη κατανόηση; Ας συμφωνήσουμε…»

Όχι. Ο μόνος τρόπος για να μιλήσεις μαζί τους είναι να τους στριμώξεις στον καμπινέ, να τους χώσεις το κεφάλι μέσα στη λεκάνη και να τραβήξεις το καζανάκι. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να φτιάξουμε έναν καλύτερο κόσμο, ίσως με λιγότερο φανταχτερές βιτρίνες, ίσως με λιγότερες λεωφόρους, αλλά με λιγότερες λιμουζίνες, με λιγότερους απατεώνες. Τους πραγματικούς απατεώνες, αυτούς τους μισάνθρωπους με τις χοντρές κοιλιές. Κι έτσι θα είχαμε δικαιοσύνη.

Το στρώμα της καριόλας

της Ρίκας Βαγιάνη 

Από όλα τα επικοινωνιακά πυροτεχνήματα που εκτοξεύουν προς τους παραζαλισμένους ιθαγενείς αυτές τις τραγικές μέρες, κανένα δεν μου φαίνεται πιο αξιοθρήνητο από τον «βουλευτή-φαντομά που έβγαλε λεφτά στο εξωτερικό».
 
Τι θα πει «έβγαλα λεφτά στο εξωτερικό;». Μια σαχλαμάρα και μισή είναι. Ούτε που θα είχα ασχοληθεί με το θέμα, αν συμπτωματικά, δεν μου τύχαινε να περάσω λίγους μήνες  εκτός χώρας κι αν δεν μάθαινα από πρώτο χέρι τη διαδικασία του τι σημαίνει «βγάζω λεφτά έξω».
 
Για αρχή, δεν υπάρχει ευκολότερη διαδικασία. Και νομιμότερη. Τον τραπεζικό μου λογαριασμό στην Αυστραλία τον άνοιξα στο σπίτι μου, στην Αθήνα, με τις παντόφλες, από το Ιντερνετ. Μου πήρε γύρω στα επτά λεπτά. Την άλλη μέρα, ένας υπάλληλος της αυστραλοτράπεζας, μου έστειλε ένα e-mail: Γεια σας, τι κάνετε, κυρα Μαρίκα μας, καλά ευχαριστώ: ο λογαριασμός σας άνοιξε, είναι αυτός, να ο αριθμός, να οι κωδικοί. Όταν με το καλό κουτρουβαληθείτε προς τα κάτω, περάστε και από ένα υποκατάστημά μας, αυτοπροσώπως, να βεβαιωθούμε ότι είστε εσείς, να τον ενεργοποιήσουμε επισήμως».
Έστειλα χίλια πεντακόσια  δολάρια. Στο εξωτερικό. Εγώ! Είχα λογαριασμό με λεφτά έξω! Εγώ! Είχα πάθει την πλακάρα μου, την ψώνισα κανονικά. Μιλάμε, πανεύκολο.

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ

...και όλους τους πολίτες του Κόσμου, που αισθάνονται Έλληνες!

Ως ενεργός πολίτης, παρακολουθώ με πολύ ενδιαφέρον τις πολιτικές εξελίξεις στη χώρα που ζω και αποκαλείται 'Ελλάδα'.

Επί πλέον, με την ιδιότητα του Ψυχολόγου-Κοινωνιολόγου, σημειώνω το μεγάλο ενδιαφέρον που παρουσιάζει η επιστημονική παρατήρηση της συνολικής συμπεριφοράς όλων των συνεργαζομένων πολιτικών, που μετέχουν στην προσωρινή, 'προκρούστεια' κυβέρνηση Παπαδήμου.

Παρατηρώ τις κινήσεις, τις χειρονομίες, την χρήση του λόγου, τις εκφράσεις των προσώπων και τις συμπεριφορές τους στις δημόσιες εμφανίσεις, σε συνδυασμό με τις δηλώσεις τους και, πρωτίστως, μελετώντας τις Μνημονιακές συμφωνίες που υπογράφουν, καταλήγω στο εξής συμπέρασμα:

Οι πολιτικοί της κυβέρνησης και των κομμάτων που την υποστηρίζουν, πάσχουν από μία σοβαρότατη ψυχική ασθένεια, που ονομάζεται 'Επινεμόμενη Ψυχωσική Διαταραχή'.

Η Επινεμόμενη Ψυχωσική Διαταραχή είναι μια εκδήλωση ανώμαλης συμπεριφοράς και κυρίως παραληρητικών ιδεών, που χαρακτηρίζεται από την ταυτόχρονη παρουσία παρόμοιων ψυχικών συμπτωμάτων σε δύο, τρία, ή και περισσότερα άτομα.

Τα Μνημόνια μας ξανακάνουν παιδιά…

Θα ζούμε με χαρτζιλίκια, δεν θα αγχωνόμαστε για ένσημα και η «σωτηρία» θα μας θυμίζει ένα (τουλάχιστον) «σόκιν» ανέκδοτο των 70ς.
 
Α, όλα κι όλα, δεν είναι αμελητέα η προσφορά του κανιβαλικού καπιταλισμού της εποχής μας. Δεν είναι ασήμαντη η χάρη την οποία μας κάνουν τα Μνημόνια, το κηφηναριό των Βρυξελλών που θα ήταν παντελώς αμνημόνευτο αν δεν του είχε ανατεθεί το έργο της «ευρωπαϊκής κινεζοποίησης», αλλά και οι γλοιώδεις εγχώριοι «αμνήμονες», οι οποίοι έχουν ξεχάσει πόσες φορές μέχρι τώρα …μας έσωσαν «από τα χειρότερα»: Όλοι τους μας επαναφέρουν στα νηπιακά, παιδικά, ή εφηβικά μας χρόνια!

Όπως παλιά, θα ζούμε με χαρτζιλίκια. Απλώς, τώρα θα δουλεύουμε για να τα εισπράττουμε – να μην νιώθουμε και «υποχρεωμένοι», βρε αδελφέ. Όπως παλιά, δεν θα αγχωνόμαστε για ένσημα. Κάποτε ήμασταν πολύ μικροί για να υπολογίζουμε τι θα γίνει έπειτα από μερικές δεκαετίες εργάσιμου βίου, τώρα είμαστε πολύ … «Ευρωπαίοι» για να ελπίζουμε σε κάτι.

Θαρρείς πως γύρω μας γίνονται πράξη ακόμη και τα ανέκδοτα της δεκαετίας του ’70. «Γυναίκες δεν έχουμε, αλλά από οργάνωση σκίζουμε» ήταν η καταληκτική ατάκα ενός εξ’ αυτών, βαλμένη στο στόμα κάποιου διευθυντή πορνείου. Ε, ανάλογη … οργάνωση δεν διέπει το οικοδόμημα του Παπαδημιστάν και των διεθνών νταβατζήδων; «Κρατιόμαστε» στην ευρωζώνη, αλλά δίχως ευρώ στην τσέπη μας. «Σώζεται και εξυγιαίνεται» το ασφαλιστικό σύστημα, για να παρέχει συντάξεις επιπέδου επιδομάτων κηδείας και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη αξιοθρήνητη. Οι καταθέσεις μας στις Τράπεζες – για όσους έχουν- είναι «εγγυημένες», μόνο που τις εξανεμίζουν τα χαράτσια.
Αλλά όχι, το ταξίδι στο χρόνο δεν σταματά στην εποχή των «σόκιν» ανεκδότων της πρώιμης εφηβείας μας. Εκτείνεται σε χρόνια ακόμη παλιότερα. Να, ας πούμε τότε που βλέπαμε κουκλοθέατρο. Τώρα βλέπουμε τηλεόραση. Αντί για τον Κλούβιο και τη Σουβλίτσα, τώρα παρακολουθούμε «ψύχραιμους» αναλυτές, με σουβλερή γλώσσα, οι οποίοι προφανώς ψάχνουν για κλούβια κεφάλια: Πρώτα αναρωτιούνται πώς θα επιβιώσει μια κοινωνία «με μισθούς Βουλγαρίας και τιμές Βρυξελλών» κι έπειτα αγωνιούν για το αν οι βουλευτές θα «αρθούν στο ύψος των περιστάσεων», εάν δηλαδή θα υπερψηφίσουν το νέο έκτρωμα.

Τι τα θέλουμε τα όπλα, τα κανόνια τα βαριά...

του Γιάννη Παντελάκη

 

Ζω κοντά στο Πεντάγωνο, στον διπλανό δήμο. Και εδώ και χρόνια, αρκετά πρωινά, απολαμβάνω το εξής θέαμα. Σκούρα μπλε ή μαύρα αυτοκίνητα με στρατιωτικές πινακίδες μπαινοβγαίνουν στον καλά φυλασσόμενο αυτό χώρο. Το ενδιαφέρον ξεκινά από εδώ. Στο τιμόνι του αυτοκινήτου συνήθως βρίσκεται ένας ναύτης, ένας αεροπόρος, ένας στρατιώτης από αυτούς που υπηρετούν την θητεία τους. Στα πίσω καθίσματα, συνήθως κάθεται κάποιος αξιωματικός. Η αλήθεια είναι πως δεν γνωρίζω ακριβώς τους βαθμούς τους, στρατηγοί, ναύαρχοι, πτέραρχοι, στρατάρχες, κάτι τέτοιο. Αλλά και να γνώριζα τους βαθμούς, τα σχεδόν φιμέ τζάμια δεν μου επιτρέπουν να δω πόσα γαλόνια έχει στον ώμο του, ο καθένας από αυτούς τους επιβάτες. Μάλλον πολλά. Συνήθως, οι τύποι αυτοί φοράνε μεγάλα μαύρα γυαλιά, (σαν κι αυτά που φόραγε ο Κώστας Πρέκας στις παλιές Ελληνικές πολεμικές ταινίες, τύπου "η Μεσόγειος φλέγεται") και έχουν πάντα αυστηρό ύφος. Μερικές φορές παλαιότερα, είχα πετύχει έναν ναύτη και σ' ένα μεγάλο σουπερμάρκετ της περιοχής, ο οποίος φόρτωνε το υπηρεσιακό αυτοκίνητο με πολλές σακούλες. Εκ των υστέρων κατάλαβα πως δεν επρόκειτο για προμήθειες για το Πεντάγωνο, αλλά για την σύζυγο κάποιου αξιωματικού η οποία όταν τέλειωσε τις αγορές της, κάθισε επίσης στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου και αναχώρησαν προς άγνωστη κατεύθυνση.

Έχω μια περίεργη εμμονή. Να θυμάμαι άσχετα πράγματα, σε άσχετο χρόνο. Τώρα που διάβαζα για τον νέο Αρμαγεδδώνα με τα μέτρα που συμφώνησαν οι πολιτικοί αρχηγοί με τους εκπροσώπους των δανειστών, θυμήθηκα τις προαναφερόμενες σκηνές. Αλλά δεν αρκέστηκα εκεί ο περίεργος. Σκέφτηκα και αναρωτήθηκα και για κάτι άλλο, που επίσης αποτελεί χρόνια εμμονή μου. Από τους συνταξιούχους κόβουν, από τους μισθωτούς κόβουν, από τους άνεργους κόβουν το επίδομα, από παντού κόβουν. Από αυτές τις περίφημες αμυντικές δαπάνες κόβουν τίποτα; Φοβάμαι πως όχι. Και οι φόβοι μου μάλλον βγαίνουν αληθινοί. Ένα μικρό μόνο κονδύλι λίγων εκατομμυρίων ευρώ κόπηκε από τις αμυντικές δαπάνες. Και τα υπόλοιπα που έψαχναν για να κάνουν λογαριασμό, τα αναζητούσαν από τις πενιχρές συντάξεις. Ακόμα και με τα μισθολόγια, κάτι ανάλογο συνέβη. Μέσα στις εξαιρέσεις των ειδικών μισθολογίων, ποιοί περιλαμβάνονται; Οι ένστολοι, φυσικά.

Ντρέπομαι!!!

Ντρέπομαι να ζω σ’ αυτή τη χώρα, τη χώρα που γεννήθηκα τη χώρα που αγαπώ.
Ντρέπομαι από τη στιγμή που μας κυβερνά η υποκρισία και το ψέμα,  από τη στιγμή που οι λέξεις και οι προτάσεις άλλα λένε και άλλα εννοούν.
Ντρέπομαι γιατί πριν δύο χρόνια πίστεψα ότι λεφτά υπήρχαν αλλά μόνο στη φαντασία μου.
Ντρέπομαι γιατί ξεκίνησε ένα νέο σχολείο όπου πρώτα θα ήταν ο μαθητής και τελικά πρώτα είναι το οικονομικό συμφέρον.
Ντρέπομαι γι αυτούς  που πασχίζουν για το καλό της Ελλάδας και εννοούν το καλό των λίγων.
Ντρέπομαι γιατί εγώ ο χαμηλόμισθος σκέφτηκα ότι ίσως με το νέο μισθολόγιο να έπαιρνα κάτι παραπάνω.
Ντρέπομαι γιατί οι φίλοι μου απολύονται ο ένας μετά τον άλλο.
Ντρέπομαι γιατί οι νέοι δεν βρίσκουν δουλειά.
Ντρέπομαι γιατί οι συνταξιούχοι δεν μπορούν να αγοράσουν τα φάρμακά τους.
Ντρέπομαι γιατί τα νέα ζευγάρια δεν θέλουν να κάνουν παιδιά.
Ντρέπομαι γιατί εκείνοι που δεν θέλουν να χρεοκοπήσει η Ελλάδα δεν θέλουν να πληρώσουν οι μεγαλοτραπεζίτες ή εκείνοι που έχουν, αλλά ο απλός κοσμάκης.
Ντρέπομαι γιατί τα νέα παιδιά δεν μπορούν να ονειρεύονται.
Ντρέπομαι…
…
Ντρέπομαι…

«ΟΧΙ ΣΤΟ ΝΑΙ ΤΩΝ ΥΠΟΤΑΓΜΕΝΩΝ ΝΑΙ ΣΤΟ ΟΧΙ ΤΩΝ ΓΕΝΝΑΙΩΝ»

Του Μ. ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ

Την παρέμβαση του Προέδρου της Δημοκρατίας, για «να σταματήσει η ουσιαστικά πραξικοπηματική δράση της παρούσης κυβέρνησης», ή ακόμη και να παραιτηθεί ζητά ο Μίκης Θεοδωράκης, σε γραπτή δήλωση που έδωσε στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία, με αφορμή της επέτειο του ΟΧΙ

Ολόκληρη η δήλωση έχει ως εξής:

Το Οχι του 1940 είναι μία από τις ιερότερες παρακαταθήκες του ελληνικού έθνους. Ένα ιδεώδες που θα πρέπει να το σεβόμαστε, όχι μόνο με γιορτές και παράτες, αλλά με την καθημερινή μας στάση και συμπεριφορά και που κυρίως θα πρέπει να το σέβεται και να το τιμά με τη στάση της και κάθε της πράξη η εξουσία. Το Οχι είναι κανόνας ζωής για τους κοινούς θνητούς και μέτρο αξίας και εντιμότητας για τους αξιωματούχους. Κυρίως όταν πρόκειται για θέματα και περιπτώσεις που αφορούν την τιμή και τα συμφέροντα του λαού.

Οχι στην εξαπάτηση του λαού.

Οχι στο ψέμα και στη διαφθορά.

Οχι στην ατιμωρησία υπουργών και άλλων ισχυρών.

Οχι στην παραβίαση του Συντάγματος.

Οχι στην εθελοντική παράδοση μέρους της εθνικής μας ακεραιότητας σε ξένους.

Οχι στην εξόντωση των εργαζομένων.

Οχι στην ερήμωση της χώρας.

Οχι στο πρόσφατο «Ναι σε όλα», που καθιστά τη χώρα υποτελή, αναγκασμένη να ξεπουλήσει τον εθνικό μας πλούτο.

Ταμείο συγνώμης πολιτικών

Κύριε Πρόεδρε της Βουλής, σας προτείνω την δημιουργία Ταμείου Συγγνώμης Πολιτικών. Θα είναι μια πρωτοβουλία - η εθελοντική και ενυπόγραφη συγκέντρωση συγγνώμης των πολιτικών - που θα μειώσει την οργή των εφήβων και σας προτείνω να την θέσετε υπό την αιγίδα του Προέδρου της Δημοκρατίας.

Πιστεύω, η πρότασή μου να βρει ευρύτατη αποδοχή από τους πολιτικούς των τελευταίων δεκαετιών, γεγονός που θα δείξει ότι οι Έλληνες πολιτικοί έχουν ακόμη αξίες και φιλότιμο.
Κύριε Πρόεδρε, στην εφηβεία μου νιώθω ότι έχει υποθηκευθεί το μέλλον μου, η υπόλοιπη μου ζωή, τα όνειρα μου, οι σπουδές μου, η οικογένεια που πρόκειται να δημιουργήσω. Νιώθω μια ανασφάλεια για το μέλλον μου και για την ίδια μου την χώρα. Και την νιώθω χωρίς να έχω ασκήσει το δικαίωμα της ψήφου. Και χωρίς να έχω πάρει αποφάσεις ή να έχω εισακουστεί έστω και μία στιγμή ως πολίτης της χώρας μου.

Πιστεύω λοιπόν πως πρώτα έπρεπε να δημιουργήσετε το Ταμείο Συγγνώμης των Πολιτικών και μετά το Ταμείο Στήριξης της Ελλάδας.
Κύριε Πρόεδρε, αν υλοποιήσετε την πρόταση μου - που δεν το πιστεύω – όταν ενυπόγραφα κάποιος από τους πολιτικούς των τελευταίων δεκαετιών και των σημερινών «αποταμιεύσει» την συγγνώμη του στο προτεινόμενο Ταμείο, τότε και εγώ θα ενισχύσω οικονομικά το δικό σας Ταμείο με αθώες ιδέες, εφηβική δύναμη, και ελπιδοφόρα όνειρα.
Με εκτίμηση
Σιαμάγκα Θ. Χριστίνα
Μαθήτρια Γυμνασίου Κατερίνης